< vorige volgende >

Artikel De Telegraaf - Bijlage Vrij Zaterdag 5 mei 2018

Tekst: Felix Wilbrink

Met de bus naar familie in München en Ber­lijn. Je doet er langer over dan met het vlieg­tuig of de trein, maar je reist comfortabel, babbelend met uitgesproken mensen vol ver­halen.

Het is diep in de nacht: twee uur. Ik zit in de FlixBus op weg naar München, of liever, zat in de bus. Eerlijk gezegd voel ik me behoorlijk opgelaten. Samen met alle passagiers staan we achter onze bagage naast de bus bij een benzinestation in Rheinbach, midden in Duitsland. De chauffeur vloekte toen de Polizei voor hem kwam rijden en hem naar een benzinestation stuurde.
Ik heb iets met bussen en wilde daarom graag een busreis maken. Om mijn familie te bezoeken. Lekker rustig aan. Het landschap zien wegglijden. Of dommelen. De lichtjes in het landschap zien verdwijnen. Nu sta ik naast mijn koffer terwijl Duitse snuffelhonden langs onze koffers lopen. De agenten zijn vriendelijk en voorkomend maar ze willen dat je in een rij gaat staan, je koffers uit de bagageruimte aanneemt en nee, je mag niet even koffie halen. Wat!? Geen koffie? Er welt verzet in me op. Dit doet me aan een slechte film denken.

Dan is het opeens voorbij. De chauffeur van de FlixBus haalt de angel uit het gebeuren: ”Haalt u maar even wat te drinken. Ik let wel op uw bagage." De politie heeft de buit al te pakken. Twee man worden afgevoerd, hun persoonsbewijs wordt gewantrouwd. Ze stappen gelaten in een busje. De chauffeur vloekt weer. „Niets aan de hand met die jongens, ik heb hun papieren gezien, maar die politie hier heeft niets anders te doen. Denk ik." Gisteravond rond een uur of zeven trok ik de deur in Cothen achter me dicht. Mijn vrouw was gaan sporten. Dat was een beetje gek, met een koffertje achter me aan naar de rijksweg. Op bus 42 naar Utrecht CS wachten. Dan heel even lopen en daar stond al een bont gezelschap te wachten. Vrolijke mensen. De bus was al in Amsterdam aan de reis begonnen. Je kunt hem op een app volgen. De bus arriveert vroeg op CS. Dat moetje wel even weten en wees altijd iets te vroeg, want zeker in het begin van de rit rijden de FlixBussen scherp op tijd. Inladen en wegwezen!
Het is een uur of tien 's avonds. Ik heb een goed plekje aan een tafel waar je je telefoon en knabbeltjes kunt neerleggen. Voor me ligt iets kleins onder een hoop jassen, af en toe beweegt het. Dan zit het opeens recht overeind. „Zijn we al in Heidelberg?"
Haha, rustig maar, we moeten de Nederlandse grens nog over. Het blijkt een jonge vrouw met een geweldige openheid die haar generatie kenmerkt. Ze komt uit Venezuela en heeft in Japan en in Duitsland gestudeerd. Ze doet iets met de voorspelbaarheid van talen. Nee, we moeten niet allemaal in het Engels gaan studeren, vindt ze. „We moeten eerst onze eigen taal goed leren. De warmte van die taal maakt je een heel mens."
Overal in de bus zitten mensen te praten. Pas om een uur of een probeert iedereen te gaan slapen. Totdat we de bus dus uit moeten, in het nare licht van het benzinestation.

Mijn reisgenoot vertelt me nog dat met de FlixBus vanaf Schiphol niet alleen het goedkoopst, maar ook het snelst is. München is er eerder dan gedacht. Mijn vriendin is 's nachts ongemerkt uitgestapt. Had ik toch eerder naar haar naam moeten vragen.
Drie dagen München zijn leuk. Heerlijke stad, concerten, lekker eten. Mooi bier. Dan roept Berlijn waar mijn zoon tegenwoordig woont. Ik bestudeer de app. Dat is lastig als je een stad niet goed kent. Ik wil tegen de avond aankomen. Berlijn is groot, heel groot. De app geeft veel uitstapmogelijkheden. Ik bel mijn zoon: waar woon je in de buurt? Rosa Luxemburg, maar Alex mag ook. Alex is een koosnaam voor Alexanderplatz. Boeken gaat zo gemakkelijk dat ik al heb betaald voordat ik me realiseer dat ik me aan een omweg heb verbonden. Om bij Alex te komen, moet ik drie uur in Leipzig wachten.
Ik leg voor het instappen de vergissing aan de chauffeur uit. Je merkt het direct: een echte Berliner. Vroeger had je echte Amsterdammers die precies zo waren. Dwangmatige praters, maar altijd een stortvloed aan grapjes. Het is geen probleem. Hij gaat naar het busstation van Berlijn, dan moet ik van daaruit mijn weg maar vinden, maar dat is nog altijd sneller dan drie uur wachten. Ja hoor, ik heb dezelfde plek in de bus. Nu kan ik wel naar het landschap kijken. Heuvels, dan weer bergen, dan weer prachtige dorpen. Een flinke tocht, zomaar vijf uur rijden. De prater heeft de vaart erin. Dat wil zeggen dat er ook tijd is om tijdens de verschillende stops een sigaret te roken. Niemand rookt. Dat is grappig en bemoedigend.

Niemand praat in deze bus, behalve de chauffeur dan. Naast me ligt een stel onder een berg jassen. Je snapt zo dat ze uit een veel warmer land zijn gekomen. Als ze eindelijk bewegen - ik vroeg me al af of ze nog leefden - blijkt het meisje een adembenemende schoonheid. Nee, ik ben geen seksist, maar als de knappe zus van Doutzen Kroes naast je zit, dan kijk je af en toe. De chauffeur is onrustig. We naderen de plaats Hof waar we weer we bij het busstation pauze zullen houden. Hij kent zijn pappenheimers; hij seint naar de twee naast me. Vlak voor het busstation gooit hij de achterdeur open. Het meisje glipt de bus uit en wandelt een parkje in. Op het busstation stappen weer agenten in. Vriendelijk, maar de mensen in deze bus zijn niet zo meegaand als eerder. Het publiek is ook anders. Veel ouderen, verder onderwijzerachtige mensen.

De politie loopt aan het uitgestoken persoonsbewijs van een blanke passagier voorbij, direct op een donkere passagier af. Dat steekt eerstgenoemde. Hij gaat in het gangpad staan en eist dat zijn papieren worden bekeken: „Anders rot je maar op, fascisten!" Zo zeg, dat was een tijd geleden dat ik getuige was van mondige burgers die eens niet ergens tegen zijn. Door de consternatie weten nog twee mensen uit te stappen. Met kunst- en vliegwerk lukt het de politie iemand mee te nemen; zijn ziektekostenverzekering kent hem niet. Oftewel: er is iets met zijn pas. De mondige burger ontploft bijna en roept verwensingen. Als de politie wegrijdt, stapt onze Doutzen uit een bosschage van het plantsoen waar we naast stonden. Ze kruipt naast haar vriend, onder een grote mantel, lekker warm.
Dan op naar Berlijn. We krijgen koekjestantes aan boord. „Wie lust er nog een? Net gebakken voor mijn zuster in Berlijn, maar die heeft suiker, dus kunnen jullie ze beter opeten." Voorin bij de chauffeur is drinken te koop, dat valt best goed. Vanaf Leipzig rijd je door het oude Oost-Duitsland en dat zie je. De wegen zijn anders, kronkeliger, leuker. Berlijn is een feest. De Fernsehturm torent overal bovenuit. Mijn trip is midden in de winter, het is al donker. Vanaf het busstation ben ik echt even verloren. Geen idee hoe ik hier wegkom. Uiteindelijk neem ik een Uber en zit ik een kwartier later aan een Berliner mit Schüss (bier, red.).

Een paar dagen later is het de bedoeling dat ik met de Flix terugga, maar dan zie ik hoelang dat gaat duren. Akelig vroeg op, helemaal de stad uit naar het busstation en dan twaalf uur onderweg naar Utrecht. Ik snap het niet. Dat blijkt weer met overstappen te maken te hebben. In Osnabrück vier uur wachten op de bus naar Utrecht. Naar Amsterdam gaat veel vlugger. Ik app weer wat en heb binnen een paar tellen mijn geld weer terug. Netjes.
Het wordt de trein. Haha, bij Flix zullen ze nu wel lachen. Het was namelijk de dag van de storm die over Nederland en Duitsland raasde. Waar stopt de trein? Juist: in Osnabrück en geen meter verder! Maar dat horen we pas na drie uur wachten. Op een gegeven moment zie ik naast het station de FlixBussen opgesteld die vervolgens gewoon doorrijden. Met een paar lotgenoten neem ik een taxi en wordt ik om negen uur 's avonds aan de provinciale weg afgezet. Precies aansluitend verschijnt bus 42. Tien minuten later ben ik thuis. Zoals het hoort, met bus. Heerlijk. •
 



< vorige volgende >



Follow BVervoert on twitter !

 

besseling travel b.v. - telefoon: 033 - 4 765 755 - fax: 033 - 4 765 756 - e-mail: travel@besseling.com - internet: www.besseling.com